"आये"चा ल्योक ..

आज एकटीच BusStop वर थांबलेले ..company bus यायला अजूनही ५ मिनिट वेळ होता..
नोकरीच काय हें काय ते काय डोक्यात अनंत विचारांची गर्दी
एकटी असले कि सवयीने कानात headphone  घुसावायचा  आणि गाणी ऐकत बसायच.. सवयीने मी headphone कानात घुसवला , इतक्यात दिसलं एक पेपर  विकणारी बाई
पेपरांच्या गठ्यांची मांडामांड करत होती,
एक तारेची जाळी ४ टेकू देऊन रस्त्याशेजाराच्या धुळीत मांडलेली होती आणि त्यावर
वेगवेगळ्या भाषेतले पेपर मांडण्यात  ती दंग होती,शेजारीच तिचा मुलगा खेळत होता ,५-६  वर्षाचा असावा कदाचित ..
तो हि आईला पेपर मांडण्यात मदत करत होता .
पेपर मांडून  झाले म्हटलं आता हें पोरग बसून राहील, तेवढ्यात त्या टुई एवढ्या पोराने  पेपरवाले  मोठी छत्री लावतात ती उचलली..
हा २ फुटी पोरगा आणि छत्री चार साडेचार फुटी अस ते वयात समीकरण जुळवता जुळवता
त्याच तोल जात होता..
एका हाताने छत्री धरली होती आणि एका हाताने तो ती उघडायचा प्रयत्न करत
होता,हें करता करता इकडे तिकडे झेपा जात होत्या तरीही त्याने चिकाटी सोडली
नव्हती
आता मी कानातला हेडफोन काढला  आणि त्याच्याकडे  पाहू लागले..
चेहरयावर  ना कुठे त्रास ना वैताग.. ते पोरग हि स्थिती हि एन्जोय  करत होत...
मधूनच आपल्या झेपा जाण्यावर हसत होत...
मग त्याने त्या छत्रीचा दंड आपल्या पोटावर रुतवला आणि छोट्याश्या हाताने ती
उघडण्याचा प्रयत्न करू लागला .
आता मात्र त्याला ती उघडता येईना मग " आये धार ना आये..." अस करत तो आईला
हाकारू लागला .
आईने थोडा वेळ त्याला पाहिलं मग तिने छत्री हात घेतली आणि त्याला ती उघडून
दिली...
हा पोरात इथे थांबेल तर शप्पथ त्याने पुन्हा ती उघडलेली छत्री घेतली आणि आता
ती pipe मध्ये घुसवून उभी ठेवण्याचा प्रयत्न करू लागल... हें मात्र पटकन
झालं,..
मग बसलेल्या आईचं मांडीत जाऊन अलगद बसला....
मी हें सगळ पाहत होते..मग वाटल आपण पण असच हव... काही प्रयत्न करताना
वैतागायला नको...कधीतरी जमणार ना  आपल्याला एखादी गोष्ट ..
नाही जमली तर कोणी  असेलच मार्ग दाखवायला मग पुन्हा त्यात झोकून द्यायचं ...

-                      -                        *                        -                    -

आणि थोडा वेळ गेला एक bike वाला माणूस paper  घ्यायला आला.. त्या माणसाचा
पेपर  घेऊन होई पर्यंत हें पोरग गप बसेल कि नाही हा side stand जवळ काहीतरी
चाळा  करू लागला
मी नीट बघितल्यावर लक्षात आल कि त्या माणसाने चुकून side stand तसाच ठेवला
होता ,तो वर घ्यायला तो विसरला होता आणि हें पोरग तो आपल्या एवढ्याश्या पायाने
तो वर करत होता..
कुठून आली त्याला हि एवढी बुद्धी ,समज, कुणी न  सांगता मदत करण्याची वृत्ती?
खरच लाज वाटली मला माझी त्या क्षणी ..
कधी मीही आपणही मदत करू या, का सांगूया का... असा विचार करत बसते ..हातून काही
घडत नाही.
कोणाचा पदर कोणाची ओढणी चाकाच्या बाजूला  फडकत असते ते सांगण राहत..
वाटल आपणही बरेच वेळा छोट्याश्या  गोष्टी असतात पण असुदे येईल त्या माणसाच्या
लक्षात अस म्हणून  दुर्लक्ष करतो.
बघू आज पासून हें तरी सांगायला जमत का..


माहित नाही आयेचा छोटासा ल्योक शाळेत जातो  कि नाही, असेल तर कितवीत आहे पण  
मला ह्या दोन गोष्टीत मात्र मला तो साक्षर करून गेला.