आई तुझ पिल्लू हळू हळू मोठ होतंय ..
लागतायत ठेचा ,पडतंय खड्यात ...
पंखानाही खरचटय उडण्याचा प्रयत्न करताना
पण आपणहून उठतय आता ते...
पंखाना लागलेली माती आपणच साफ करतय
स्वताच स्वताला आता सावरायला शिकतंय...
जग असतंच आजू बाजूला पाहत हें सगळ
म्हणून कुणी उडण तर शिकवत नाही
स्वताच ठरवल्याशिवाय आभाळात झेपावण जमत नाही
दूर असणाऱ्या आभाळाची ओढ तर आहेच
पण जमिनीला खिळलेले पाय अजून सोडवत नाहीत...
एक दिवस नक्की येईल ..
जेह्वा तुझ रडक पिल्लू पंखात प्राण भरील
मातीचे पाय घेऊनच आभाळात झेप घेईल....
