जरा एक ओंळ जवळ ये जराशी

बरेच दिवस काही सुचत नव्हत , विषय खूप डोक्यात पिंगा घालायचे पण वहीवर काही उमटत नव्हत अचानक रात्री ११.३० ला ओळी सुचत गेल्या आणि बऱ्याच दिवसांनी सुखाची झोप लागली


जरा एक ओंळ जवळ ये जराशी
विचारांचेच मागे थैमान येते
पुन्हा परतती शब्द आपुल्या घराला
जसे ते मनात पाहुणेच होते


उलगडत बसते उद्वस्थ मन
मुके शब्द असतील अवशेष कोठे
एकाचा ना लागे दुसऱ्यास मेळ
मनाचा मनाला आता थांग कोठे ?


मिटता नयन तो दिसे घननीळ
जुनेच कोडे उलगडे नव्याने
मनाच्या धगीवर तो अंतरात्त बरसतो
आता शब्द माझे होती गुलाम