गोड गोड गोष्टी

गोड गोड गोष्टी




( पुरातत्व खात जस काहीतरी इसवी सन पूर्व वगेरे वगेरे जून शोधून काढत, तस काहीतरी आज मला माझी जुनी वही चाळंताना 3 वर्षापूर्वीच काही मिळालंय,.काळं कसा जातो कळत नाही .. कारण प्रमुख व्यक्तीरेखेतली आता एक सातवी आणि एक मोठ्या बालवाडीत गेलंय ,TV वरच्या मालिकांसारखा आणि एका पात्राच आगमन झालाय तेही आता १० महीन्याच आहे .)

अलीकडे आमच्या घरी कोणाचा फोन आला तर पहिली चौकशी होते ती आमच्या दोन शेजारयाची जे म्हणायला शेजारी पण फक्त झोपणे जमलंच तर कधी मधी जेवण या दोन गोष्टीकरता स्वगृही असतात ..

तर ह्यातलं एक कारट ९ वर्ष पूर्ण १० चालू ह्या अवस्थेत आणि एक उमद व्यक्तिमत्व अवघ्या दोन वर्षाचे ..असे हे दोन इरसाल नमुने ..

तर सुरवात करू senior (सायली ) पासून.. हिचे वर्णन करायचे झाले तर सावळी तरतरीत पण कधी कधी " आविष्कार " ( मतीमंद मुलांची शाळा ) ची member , तर कधी आपल्या अफाट वक्तव्याने समोरच्याला गारद करणारी ,सावळी( काळी म्हणणे हिच्या गोरेपणाचा अपमान ठरतो ) डोळे चिन्यांशी जवळचा संबंध दर्शवणारे आणि भरून आले कि करवंद /भोकरे यांची आठवण करून देतात आणि उगीचच innocent पणाचा आभास निर्माण करतात ,नाक -नाक आहे असा पुरावा देणारा एक उंचवटा,केस- अस्ताव्यस्त ,बोकडासारखे वाढलेले फक्त शाळेत जाताना लाल पटट्याच्या आत कसेबसे दडवलेले

हिची आमच्या घरात entry झाली ती ताईमार्फत ..एक छोट काळ sorry सावळ गाठोड स्वरूपात , junior ची entry हि senior च्या राजवटीला हादराच होता पण हळू हळू दोघांनी मिळून कुरबुर न करता दंगा मस्तीचा धंदा सुरु केला .. हे दोघे घरोघरी जोडीने जातात आणि डोंबारयाच्या खेळाप्रमाणे एकेक अफाट लीला दाखवतात ..

Building चा दिवस सुरु होतो तो senior black च्या आईच्या ओरडण्याने आणि junior white च्या स्वत:च्या अगम्य भाषेतल्या पहाटेच्या गाण्यांनी ..

सुट्टीच्या दिवशी मात्र मला पाहते ८.३०-९ वाजता उठावे लागते कारण एकदा ह्या दोघांचे सनई चौघडे सुरु झाले कि निद्रादेवी bye bye करत निघून जाते ..मला बापडीला एक फायदा मात्र होतो कि senior black ळं ताईला उठवल्याचा आसुरी आनंद मिळत नाही ..
senior black ला ताईच्या प्रत्येक गोष्टीच कौतुक ..मग ताई शी  कितीही भांडण होऊ दे ..

साधारण रात्री १० ला  तिच्या घरी सूर्य उगवतो मग रात्री बाजार रहाट करून हि मंडळी घरी येणार मग जेवण,अभ्यास वगेरे होऊन "वाजले कि बारा" होतात .. अर्थात तीला जेवणाचा कधीच problem येत नाही कारण रुपाली ताई किंवा भावेकाकिंकडे तीच part 1 जेवण झालेलं असते,

फक्त होत अस कि सकाळी उठायला उशीर होतो आणि मग शाळेची रिक्षा येईपर्यंत हीच जेमतेम आवरत मग horn वाजला कि हि बया चप्पल शोधायला सुरु करणार ती पण आधी शेजारी मग सापडली नाही कि स्वत:च्या घरी ..तेव्हा मात्र junior तीला जाम पकवतो आणि बाकीच्या मुलांबरोबर हा पण ओरडत सुटतो..

शाळेच्या अभ्यासा व्यतिरिक्त हि वशिला लावण्यात एकदम पटाईत..कुठल्याही वस्तूला पैसे लागतात कळल कि जीव गेला तरी ती हट्ट नाही करणार यामुळे राजकारणातली एक प्रभावी व्यक्तिमत्व होऊ शकेल असा आमचा कयास ..आणि काही वेगळ झालच तर नामचीन गुंड बनण्याची दाट शक्यता ."दुसरयाची वस्तू तिसऱ्याला देऊन चौथ्याकडून स्वत:च काम करून घेण हे तिलाच जमेल "

"वार्तापत्र-तरुण भारत " चंटलमे" "काळू"" गेंडा " अशी अनेक नावे कमावलेली.. कुठल्याही गोष्टीची हिला पक्की खबरबात असते आणि इकडच तिकड सांगून मोठी बिकट परिस्थिती निर्माण करू शकते .त्यामुळे बोलताना जरा सांभाळूनच बोलाव लागत कारण तीच आपल्याकडे लक्ष नाही असा आपला गोड गैरसमज असतो ..ती जरी उजव्या हातांने कपाळावर पसरलेल्या केसांना किंवा कानामागील केसांना वळण देत ,ओठ मुडपून ते दातांनी चावत ,दृष्टी शून्यात लावून, एक पाय मुडपून बसली असेल तरी तिच्या कानातील पेशी अचूक काम करत असतात आणि सगळ रेकॉर्डिंग मेंदूत चालू असत ती parallel processing चे एक छान exmple आहे

आता फारशी लांबड न लावता वळूया second member कडे ..

junior white ..(कुणाल) डोळे सर्व काही सांगून जाणारे ,व्यक्त होणारे ,आणि मिश्किलपणे मिटणारे केस- रेशमी मऊसुत मात्र जावळ केल्यानंतर डोक्याशी ९० अंशाचा कोन करून कायम निवडणुकीला उभे ..नाक - नाकाची ठेवण senior सारखीच पाय-बसताना दुमडून बसणारं फावड ,तोंडाच्या बोळक्यात १०-१२ दात उगवलेले ,पोट अंमळ सुटलेले.. डेरी म्हणायला हरकत नाही,उंची दीड फुट त्यामुळे भावेकाकिंकडून "ठीली " पदवी कमावलेली त्याशिवाय शोनू ,मोनू ,मोन्या ,मोनालिसा, झंपक , दुधीभोपळा, लबाड ,चिखलू ,झिपर कुत्रं असे अनेक पदव्यांचे मानकरी ...

हा पहिल्यांदा घरी आला तो आईच्या कडेवर बसून केविलवाणा ,साधासुधा चेहरा घेऊन मग चालता बोलता येईपर्यंत हि मूर्ती घरात अशीच अवतरायची नंतर मात्र खालूनच आई ताई अम्मा अश्या बोंबा फोडून "खाली या आणि मला न्या" हे सुचवायला लागली ..

आणि मग आज्ञापालन करायला ताई खाली आली कि ताईचा हात पकडून जीना चढताना ,पायरयावरचा कचरा बघून हजारदा " शिया " आणि पोटावर हात टेवुन" याक "केल्यावर पायरयांची गणती सुरु होते आणि त्या साधारणपणे आथ (८) ,पाच असतात ..

वर आल्यावर सर्व खेळणी जी कायम आमच्याच घरी safe deposit मध्ये असत ती धडकन जमिनीवर ओतून खाऊ खायला स्वयंपाक घरात जाऊन अम्मा कडून हवा तो खाऊ मिळाला कि बाहेर येताना जणूकाही आपण त्या गावचेच नाही असा तो खेळण्यांचा पसारा घालणारे आपण नाही असा कटाक्ष टाकून  हे स्वामी त्याच्या घोड्यावर बसतात आता खरा खुरा घोडा काही आमच्या घरात नाहीये हो ..दोन खुर्च्यांच्या हातांवर बसणे  म्हणजे त्याचा टपटप (घोडा)...चुकून मी ती खेळणी भरायला गेले तर तो पुन्हा ती सारी खेळणी सगळीकडे पसरवून ठेवणार आणि मला शिक्षा म्हणजे ती तो bed च्या खाली लांब टाकून देणार ...

computer वर पकपक पकाक आणि finding nemo हे picturs पाहण्याकरता काहीवेळा ताईला मस्का मारावा लागतो आणि ताई मग बाबांचे नाव काय हे विचारते त्यामुळे आधीच तो computer ला " बौबन "(बबन ) हे वडिलांचे नाव password सारखे देऊन ताईला मस्का मारतो मग ताई तो password accept करते आणि picture चालू होतो

घरी कोणी आले आणि junior तिथे असले (हि शक्यता ९९ टक्के असते कारण हे जवळ जवळ इथेच असतात) .. तर हा पाहुण्याला पुरता तोलुंन  मापून तो त्याच्याशी अम्मा  ,बाबा आणि ताई ने बोलाव कि नाही हे ठरवतो ..सुरवातीला लांबून टेहळणी झाली आणि त्या व्यक्तीने ह्याच्यात interest दाखवला तर स्वारी खुश .. नाहीतर हा आपल्या अगम्य भाषेत बोलायला सुरवात करून नको करतो ,समोरचा माणूस बाळाचे ??? कौतुक करतो पण त्याची हि शिव्यांची code language आम्हाला ओळखीची आहे ह्यावर heights म्हणजे त्याच्याकडे बघून "काय शिये?" म्हणायला पण हे कारट घाबरत नाही

बोलता यायला लागल्यावर हे फक्त  प्राण्यांची नावच बोलायला लागला .पूर्वजन्मीचे ऋणानुबंध असावेत ..हत्तु,चित्ता,हम्मा, हली (हरीण),तता(ससा ),गेंगा ( गेंडा ) , हे त्याचेच शब्द खास त्याच्या dictionary तले ...

कुका ( झोका) ,मध्ये झोपताना मात्र हत्तु आणि चित्ता लाच ह्याच्या बाजूला झोपण्याची अनुमती असते आणि "ढूढू " ( बौदूक ) ह्याची प्राणप्रिय ..हाताच्या ढूढू ने मारले तर गोळी लागून " ओहूउ " ओरडत पडण्याचा अभिनय कोणत्याही action hero ला जमला नसेल ..

पाल, कोई (कोळी ) कौक्लोच (झुरळ ) ह्याला कुठूनही दिसतात आणि मग हि दीड फुटी ठीली ५ फुटी काठी पेलवत त्यांना मारायला सरसावते ..

तर अश्या ह्या senior bleck आणि junior white limited company भावे काकीना राधा कृष्णाची जोडी दिसते आणि राठोडांच धाकट ,सावंतच नकट भाव्यांच्या घरात धिंगाणा घालायला लागतात .. junior आपल्या गोड आवाजात " थायली" ," थायलु" हाक मारत आणि senior " काय ले बबडी " म्हणत धिंगाण्याला green signal देत ...

आणखी पावसकरांच्या घरात हि पालखी फिरून आली कि १० वाजता ह्या दोघांना आपापल्या घरात घालवावं लागत
हि जोडी आपापल्या घरात जाते ती पुन्हा दुसरया दिवशी full energy ने नवीन लीला दाखवण्यासाठी ..
कधी कधी स्वार्थी विचार येतो डोक्यात कि हि दोघी राहावी अशी लहान ,छोटी ,मस्तीखोर गोड गोड बोलत चंदा ताईला छळणारी
आम्हालाही त्यांना घालवताना,पिटाळताना वाटत हि दोघ खेळत बसावी अशीच आमच्या घरात ...
बसाव असेच आम्ही त्यांच्या खेळण्यात दंग होऊन बाकीच्या काळज्या चिंता विसरून ..

ती .. .

तीला जाऊन आज २९ सप्टेंबर २०१० ला अकरा वर्ष होतील , अजूनही ती आठवली कि डोळ्यासमोर तरळते ती धूसर मूर्ती ..
आणि एक तप्त अश्रू गालावरून ओघळतो .
अखेरची आठवते ती . . कापसासारखे निर्जीव भूरभूरणारे केस,शांतपणे बंदिस्त झालेले तिचे डोळे,एका भिंतीच्या आधारे बसवले गेलेले तिचे कलेवर . .

जयूताई ...!! चार शब्दात संपणारे तिचे नाव . . पण अस्तित्व? कायमचेच संपलेले आहे ..पण आठवणी मात्र कधीही न संपणारया. .
ती गेली आहे शांतपणे तिच्या मार्गाने ,कधीही परत न येण्यासाठी . .
माझ्या वयाच्या  साडेतीन महिन्यांपासून मला सांभाळायला असणारी जयूताई. .!!
तिच्या अखेरच्या क्षण पर्यंत मला सांभाळणारी जयूताई ..!!
आई,बाबा कामाला जाताना जिच्याकडे विश्वासाने मला सोडून जात ती जयूताई ..!!
जातीच्याही पलीकडे जाऊन एक मायेचा ,विश्वासाचा बंध निर्माण करणारी ती जयूताई..!!
माझ्या न कळत्या वयात तिनेच मला जपल ,माझी अल्लड वयातली सगळी छोटी मोठी सुख,दुख तिने जपली .
तिच्याबरोबर खूप वेळा लुटुपुटुचे भांडण व्हायचे आणि दोन क्षणांनी तीच लागायची ..
प्राथमिक शाळेतली मैत्रिणीबरोबर भांडण, छोटे मोठे रुसवे फुगवे मी तिलाच सांगायचे ,
मी माझ्या त्या दुखांचे ओझे दप्तरासकट तिच्यावर सोपवायचे कि पुन्हा भांडायला रान मोकळे. .
तिच्या घरीहि मी बरेच वेळा जायची ,ती मांसाहारी पण कधीही माझ्या शाहाकारीपणाला तिने धक्का लागू दिला नाही
आजीच्या(तिची आई ) लोखंडी पेटीतून १० पैसे घेऊन त्याच्या फुकनळ्या आणून
त्या ५ फुकनळ्या पाच बोटात अडकवून खाल्ल्यात मी  ..एकही तीला ,तिच्या घराच्याना न देता.. आता आठवल की हसू येत  स्वत:वर . .
शाळेतून घरी आल्यावर बरयाच  वेळा माझ्या भेळेचा हट्ट हि तीने आपल्या पैशातून पूर्ण केलाय
घरी आई , चार बहिणी ,दोन भाऊ ..बहिणी पण धुणी भाडी करणाऱ्या ,एक भाऊ वकिलांकडे शिपाई ,परिस्थिति  यथा तथाच..
पण  तिच्या गरिबीची झळ मला त्या वयात कधीही लागली नाही, याच मला प्रचंड वाईट वाटत आता .
ती माझे  सर्व हट्ट पुरवत असे ..
मग ती भेळ,खारे शेंगदाणे असो किंवा जत्रेतील खेळणी असो . .
तिच्याकडून हे सर्व करून घ्यायचे हा माझा अधिकारच असे आणि ती हि तो न बोलता मान्य करायची ..
आम्हाला ती कामवाली, सांभाळणारी आया कधीच वाटली नाही कारण तिच्या मायेने त्या मर्यादा कधीच धूसर झाल्या होत्या
ती अलगदपणे आमच्या घराच्या त्रिकोणाची चौथी बाजू बनली होती..
बाबा तर तिला गंमतीने जयुताई म्हणजे पंतप्रधान म्हणत असत . .

या १३ वर्षाच्या काळात माझ्या बरोबरच आई,बाबा ,नातेवाईक , शेजारी,शिक्षक ,मैत्रिणी साठी सुद्धा ती " जयूताई " झाली होती,ते माझ्या आणि तिच्या जोड गोळीला चिडवत हि कि कधी सोडणार ग तू विस्मयीला? , मला असा राग यायचा, वाटायचं ह्यांना काय करायचंय , ती सोडेल नाहीतर राहील माझ्याजवळ ... ती मात्र हसायची ..
मला फार भीती वाटायची  तेव्हा कि खरच  ही नाही ना सोडून जाणार  मला ??
मला ती फक्त माझीच अणि माझी वाटायची , माझ्याकडे लक्ष नाही दिल तिने तर नाकावर राग यायचा आमच्या ..
आता कळतंय  ती माझी तिच्याबद्दल वाटणारी ओढ़ होती . .
 ती सुरवातीला  माझ्या चुलत भावंडाना  सांभाळायला  होती ,नंतर मला.. त्यामुळे  ती आमच्या  कुटुंबातलीच एक होती ..

एकदा बालवाडीत असताना केवळ ती रेनकोट आणायला विसरल्याच वाटून मी भोकाट पसरलं होत,ती मात्र त्या मुसळधार पावसात आपली जुनी छत्री घेऊन माझा रेनकोट हातात धरून वर्गाच्या बाहेर शांतपणे उभी होती .
माझ्या डोळ्यासमोर तिची अनेक रूपे उभी राहिली..
तिसरीत असताना माझी चप्पल शेणात बुडाली तेव्हा ती काढून धुणारी जयूताई,
आणि बिनदिक्कत पणे पाय वर करून तीला चप्पल काढून देणारी मी ...
दर १४ एप्रिल ला पुढच्या वर्षी मी तुला सांभाळायला नाही म्हणत राहणारी ती ,
संध्याकाळ झाली कि पुरया घाणेकर आळीत फुल शोधायला ती बाहेर पडणार आणि तिच्या मागून मी ...
मोठी झालीस कि विसरशील म्हणणारी ती,रस्त्यात दिसलीस कि " ढू " दाखवून जाशील म्हणणारी ती...,
विस्मयी खूप अभ्यास कर छान मार्क मिळव म्हणणारी ती ,आणि दर वर्षी result लागला कि दुध कोल्ड्रिंक पिऊन आनंद साजरा करणाऱ्या आम्ही ..,

आणि अश्यातच  मी दहावीला असताना तो दिवस उजाडला .उजाडला कसला आयुष्यातील एका बाजूला अंधारच घेउंन आला .कधीही जास्त आजारी न पडणारी ती दवाखान्यात आसन्नमरण अवस्थेत होती.. डॉक्टरांनी निदान केल " cancer "...
आपल्या रोगाची कल्पना नसणारी ती माझ्या डब्याची चिंता करत होती ,ती नसल्याने आईची होणारी गैरसोय ती पाहत होती .

पण cancer च्या जीवघेण्या ,भयानक आजाराने तिचे शरीर पोखरत चालेल होते.तिलाही आता अखेरच्या क्षणाची चाहूल लागली होती .तिच्याजवळ गेल्यावर तिचे कोरडे ,निस्तेज डोळे बघावयाचे नाहीत ,सारख पाणी पाणी ओरडणारया तीला नाही पाहावयाच नाही ... ICU तून बाहेर आल्यावर तिचा दिवसेंदिवस कृश होणारा देह त्वरेने कमी होणारे वजन ,घरच्यांच्या समाधानासाठी केलेल्या operation मुळे  आणीच निस्तेज झालेली ती ....

लहानपणी माझ्या मनावरचे ओझे तुझ्यावर टाकून मी निर्धास्त होत असे ,आज मात्र माझ्या मनावर रुखरुखीचे ओझे टाकून ती निघून गेली, माझा दहावीचा result सुद्धा तीला ऐकायचा होता तो तीला कसा सांगणार आता ?माझ्या पेक्षा तुला दसपटीने होणारा आनंद मी कसा पाहू ग आता ?? कोणत्या आकाशी शोधू तुला? ?
तू मला चिडवायाचीस मोठी झाल्यावर मी तुला ओळख देणार नाहीस,तुझ्या लग्नाची साडी घेतल्याशिवाय मी जाणार नाही ,मग का गेलीस अशी वचनाला न जगता?मी नसते ग विसरले तुला कधीच . . का मला जन्मभराची रुखरुख लावून गेलीस ?
मला मिळालेले छोटुस यश, चिटुकली नोकरी यांचा आनंद मी तुला कसा सांगू ग . . ??
कुठे भेटशील मला आता परत तू . . ??

आवर्जून काही सांगायचेच होते
पण नाजूक त्या क्षणांना ओठात शब्द विरले. .
डोळे भरून तुजला पाहायचेच होते
आनंद मज मनीचा तुज सांगायचाच होता ..
एकाच त्या क्षणाने पुरताची घात केला
अश्वत्थाम्याची जखम, मन जन्मभर वाहणार आता .
मी वाहणार आता . . . . ..

"चौकटतीवर बालगणपती चौसोपीखण स्वागत करती"

आज जरा उशीरच उठले .. कारण काल रात्री ३ वाजे पर्यंत डोळ्याला डोळा लागला नाही .. लागणार तरी कसा ? एवढ्याश्या डोळ्यात ढिग भर समुद्र जो भरला होता . .यावेळी गणपतीला मी पहिल्यांदाच घरी नाही ...
हलक्या हाताने उसळणारया आठवणींच्या लाटा थोपवताना गोड गोजिऱ्या क्षणांच्या मोत्यांनी ओंजळ भरून गेली होती . .

हलकेच डोळ्यासमोर तरळल माझ गावातल कौलारू घर. . "आठवणींच्या आधी जाते तिथे मनाचे निळे पाखरू" अगदी तस्स.. फक्त आता मातीच्या रूपातून सिमेंटच्या नव्या वस्त्रात सजलेले .. पण मुळ ढाचा तोच असलेल ,मायेचा ओलावा आणि माणसांची श्रीमंती न संपलेले माझ..आमच सगळ्यांच घर...

माझा नयनांच्या पावलांनी मी आमच्या अंगणात उतरले,पावसामुळे गुळगुळीत झालेल्या पायरयान वरून अलगद सावरत सावरत . .

अंगणात पाउल ठेवायला जागाच नव्हती नुकतीच पहाटेच्या हलक्या झुळुकीने अंगणात प्राजक्ताच्या फुलांचा सडा घातला होता,तिथे दिसले मला बाबाकाका आणि दिलू  काका पंचा पसरून ती इवलुशी फुल गोळा करताना ...

सगळ घर अगदी "चौकटतीवर बालगणपती चौसोपीखण स्वागत करती" अस दिसत होत. .मी धावत घरात शिरले , पडवीत सगळे उठायच्या विचारात होते,जयेश चुळबूळ करत होता. संपन्न मात्र डोक्यावर पांघरून घेऊन साखर झोपेत होता .. काल रात्री खूप जागून,७-८ वेळा चहाचे sessions होऊन,हास्य कल्लोळात गप्पा मारत मारत सजावट पूर्ण झाली होती .. खांबांना बांबूनी  पानांनी झाकले होते ,सगळीकडे लाल झालर असलेली पांढरी छत,त्यांना लटकणारी प्लास्टिक ची झगमगती तोरण ,हलकेच प्रकाश फेकणारी lights ची तोरण...

डावीकडे झोपाळ्यावर आशय छान बिछाना करून झोपला होता ... त्याला पाहत पाहत मी पायरया नी पडवीतून वरून ओटीवर आले , उजव्या बाजूला नजर आपसूक वळली आणि दिसलं गणरायाच्या आगमनाला सज्ज झालेलं लाकडी मेज.. अरेच्चा त्याचा नूर तर काही वेगळाच होता ..आज ते जरतारी वसन ल्यायले होते,मेजाचे खिसे अत्तराच्या कुप्या , धुपाचे डबे ,कापुराची पाकिटे ,उदबत्त्या ह्यांनी ओसंडून वाहत होते

मागच्या भिंती थर्माकोल ,रेशमी वस्त्रांनी सजल्या होत्या,ओटीला एखाद्या महालाचे स्वरूप आले होते ..

माझा डावीकडच्या छोट्याश्या खोलीत गणपती बाप्पा waiting mode मध्ये बसले होते. बंडूकाका त्याला मोत्याचे, सोन्याचे दागिने, घालुन सजवत होता..

मी समोरच्या दारातून आत माजघरात जायला लागले ,आपसूक हात जोडले गेले आणि नजर वर गेली .. दारावरच्या आजोबाआजींच्या फोटोला नमस्कार करून मी आत गेले ..

तिथे चैत्राली छान झोपली होती .मी दचकून इकडे तिकडे पाहिलं मग लक्षात आल कि मी हजारो मैलावर आहे मी नाहीये तिच्या बाजूला गोधडी पांघरून झोपायला आणि मग ठरवून दोघींनी एकदम उठायला ..

तशीच उजव्या बाजूने सावकाश मी आत गेले तिथे मस्त ताज्या दुधाचा चहाचा वास दरवळत होता, आईने मस्त चहां केला होता.. चहां पीत पीत काका,दादा यांचा गप्पांचा अड्डा जमला होता ,स्वयंपाक घराला लागुनच आणि एक छोट्या पडवीत मोदकाची तयारी चालली होती ..गप्पा मारता मारता मुग्धाकाकू,सुनीताकाकू  आणि गायत्रीवहिनी खवलेल्या नारळाची ताटे हातावेगळ्या करत होत्या,नव्याने सरपंच झालेली  अनघा काकू घराचा आणि मध्येच गावचा संसार सांभाळत  होती..  मागच्या पडवीत दाराशी कामाला येणाऱ्या अनु, तिची सून आणि नातू यांची चहाची पंगत बसली होती ...

अशीच धावत मी मागच्या दारातून बाहेर आले ,उजवीकडे तुळशी वृंदावन मोठ्या दिमाखात उभं होत कारण आता एकटी घरची काकू नाही तर सगळ्या काकू, वहिनी,आत्या,आई आंघोळ आटपल्या आटपल्या धावत पळत लगबगीने तुळशीपाणी करायला तिथे येणार होत्या

चुलाण्यावर हंड्यात ढणाढणा पाणी  तापत होते..बाबा नेहमीसारखे कुठल्यातरी कामात व्यस्त होते थोड्यावेळाने जयेश ला धरतीलच  ते हाताखाली काम करायला ...डावीकडे माझी चुलत चुलत भावंडे आंघोळीचे कपडे हातात घेऊन आंघोळीच्या तयारीत होती,कुणी चुलीजवळ शेक घेत होती,कुणी तोंडात brush घेऊन ब्रह्मांडात डोळे लावून होते,माहेरवाशिणी बहिणी आपल्या मुलांच्या पाठी पळत होत्या..

या सगळ्यांकडे पाहत पाहत मी परत फिरले. .

आता स्वयंपाकाघरात दुपारच्या जेवणाची तयारी सुरु झाली होती.
सगळे मोदक निवेगरया,चटणी,कोशिंबिरी (कधी कधी अतुल दादा जरा मीठ कमी जास्त असेल,ककड़ी जुन असेल तर त्याला "काचो" =काकडीचा चोथा म्हणतो),वरण भात अस calender वर पाच दिवसांचा  ठरवलेला menu करण्यात मग्न होते, माज घरात आता सगळ लख्ख आवरलेल होत,
देवघरात छान पूजा झाल्याने अगरबत्तीची वलय फुलांच्या सुगंधाबरोबर खोलीत भरून राहिली होती.बाहेर ओटीवर गणपतीबाप्पाहि षोडशोपचारे पूजा आटपून स्थानापन्न झाले होते..बाजूला शेणाने सारवलेल्या जमिनीवर छान रांगोळी घातलेली होती.. मी नाही आज रांगोळी काढायला तिथे .. !!
एकीकडे शेखरकाका दुर्वा आणि एक्झोरा (आईच्या भाषेत एक्झोस )च्या फुलांची माळ गुंफत होता . बाबाकाका प्राजक्ताच्या फांद्याचे दोरे काढून देत होते आणि मुलं त्यात फुल ओवत होते.काकांनी  कमळेहि आणली होती मागच्या परसात जाऊन, त्याच्याही देठ दुमडून माळा करायला घेतील ते आता ..

ओटीवरच्या पायरया उतरून खाली आले तर आता झोपाळा  रिकामा होता ..तो सज्ज होता आता दर्शनाला येणाऱ्या पाहुण्याच्या स्वागताला, लहान मुलांचा उंच झोका व्हायला  आणि संध्याकाळच्या पर्वचा ऐकायला ,दुपारच्या वेळी पंढरपुरहून गणपतीत येणारे पेटीवाले,तबलावाले ऐकवातील आपली कला तिथेच  ..
खूप मस्का मारल्यावर सगळे काका,बाबा अनेकदा सांगितलेल्या भुताच्या गोष्टी पुन्हा सांगायला तिथेच बसतील ,मग सगळी मुलं,बायका बसतील अवती भवती ... झालेल्या गोष्टी पुन्हा निघतील, प्रत्येकाचे ठरलेले mimicry item पुन्हा नव्याने दाद मिळवून जातील,जुन्या पिढीतील  लोकांच्या आठवणी निघतील,हास्याची कारंजी उडतील,कधी डोळ्यात पाणी भरून येइल  ...

घराच्या मुख्य दारातून मी बाहेर अंगणात आले नयनांची अश्रूंनी केलेली घुसमट थोपवताना दिसलं त्या कृष्णकन्हयाच मंदिर .. मी धावत तिकडे निघाले..

डावीकडे गोठ्यामधून हंबरण्याचे आवाज येत होते.प्राजक्ताच्या फुलांचे सडे,आजूबाजूला गणेश वेलीची मध्ये डोकावणारी फांदी ,चाफ्याचे झाड,तगर ,सायंकाळीची वेगवेगळ्या रंगांची झाड मागे सारत पाउल वाटेवरून मी देवळात पोहोचले ...

तो लबाड मुरली हातात धरून ,पाय दुमडून मिश्कील हसत उभा होता ...

घरापासून दूर असले तरी माझी माणस,त्यांच्या आठवणींच घरकुल आहेच ना माझ्या हृदयात कायम??
दूरवर आणखीही  मिळाली आहेत माणस मला.. अशी जाणीव पुन्हा त्त्याने करून दिली आणि मीही मग
हसत हसत झोपी गेले त्या सावळ्या रुपाला ह्रदयात साठवत . . ..

सोनेरी झळझळणार IT च जग. .

                                                   सोनेरी झळझळणार IT च जग

सोनेरी झळझळणार IT च जग
सकाळी उंच टॉवरच्या कांचात चमकणारा सूर्य
पहाटेला आता alarm आधीच जाग येते
कारण आधी आर्जवाने मग "उठ आता गधडे" म्हणायला आई जवळ नाही
हरवलेय बाबांच्या हाताच्या वाफाळत्या आल्याच्या चहाची चव
उरलाय फक्त cafe coffee day च्या lemon iced tea चा थंडपणा
आईच्या हाताचा वरण भात,त्यावर ओतलेले साजूक तूप
तेही पंचपक्व्वान वाटतंय आता खाताना cafeteria तल बेचव जेवण
college मध्ये अख्खा दिवस गप्पांना खंड नसायचा
आता शनिवार ,रविवारची वाट पाहत रोजचा दिवस संपवायचा
 project,billable status च्या धबडग्यात हरवलेय कुठेतरी माझ्यातली मी
तिला शोधताना पुन्हा आणखी हरवत जातेय मी
क्षिताजात वसणार सुखदायक IT च जग लांबून छान छान दिसणार
जवळ गेल कि हळूच साबणाच्या फेसासारख नाहीस होणार

पहिल्या ( ? ) प्रेयसीस ...

जाणवत मला तुझ माझ्याकडे पाहून हळूच हसण
मैत्रिणींच्या घोळ्क्यातही तुझ एकाकी असण
माझी सर्व वाक्य झेलण्याचा व्यर्थ प्रयत्न करण
आणि ते पुन्हा पुन्हा आठवून स्वत:शीच हसण
मी तुझ्यामागे असताना का ग नाही तुला जमल?
तुझी उशीरच पेटते हे आता ध्यानी आल
नाही म्हणालीस तेव्हा आभाळ फाटल्यासारख वाटल
पण, आता खरच अगदी खर सुटल्यासारख वाटल
तुला माहितेय तरीही तुझी मला केवढी दशहत आहे?
तू नसताना तुझ्या मैत्रीणीना पाहण्यात केवढी गम्मत आहे
नाही म्हणाली होतीस तर का पुन्हा मरतेयस
दुसरी जरा पटलेय का ग मध्ये येतेयस?

मोठ्यांच्या जगात. ..

( माझा छोटा शेजारी कुणाल(वय वर्ष पाच ), ज्याच्यावरची माझी कविता वाचून मला blog लिहिण्याचा खूप जणांनी सल्ला दिला.म्हणूनच पहिली post त्या कवितेची. .
कुणाल . मला " चंदा " म्हणणारा . .
मी चेन्नई ला Wipro Training साठी जाताना तो खूप रडला,त्याच्या मायेच्या पाशातून माझा पाय घरातून निघायला तयार होत नव्हता .. )

 
 
                                                        मोठ्यांच्या जगात. ..
 
मोठ्यांच्या जगात असच असत मनुडी
तिथे ठरवून सुद्धा लहान होता येत नाही
तुझे हात हळुवार सोडताना किती दुख होतंय ,
पण तुला कस सांगू ,अले तू तेवढाही मोठा नाही
मी ऑफिस ला गेले त तू माझ्याशी कट्टी करणार म्हणतो ,
वेड्या तुझ्यासाठी तर जीव मागे मागे येतो ,
तुझ्याही नकळत माझ्या दु:खात सावरलस तू मला ,
निरागस हास्याने जगातला सुंदरपणा दाखवलास मला.....
पण तुझ्या छोट्या जगातल्या चंदाला मोठ्या जगात उगवाव लागेल
कारण मोठ्यांच जग किती छोट असत ते तुला मोठ झाल्यावर कळेल .....